خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۷۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گه بصلحند این بتان گه رسم جنگی مینهنددلربایان دام دل هردم برنگی می نهند
۲
بهر شیرین گر بتلخی رفت فرهاد از جهاننام او باقی است تا سنگی بسنگی می نهند
۳
هم عفا الله زان وفاداران که بر ریش دلیمرهمی گاهی به پیکان خدنگی می نهند
۴
عاشقانرا شرط باشد بیخ خود کندن نخستگر بنای عشق بر ناموس و ننگی می نهند
صفحهٔ ۱ از ۲