خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۷۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایشه خوبان که ملک حسنت ارزانی بودناز پنهان تو با من خیر پنهانی بود
۲
دل از آن سیب ذقن پر قطره خون چون اناربه که درج لعل پر یاقوت رمانی بود
۳
من که روی از هر دو عالم در تو بت آورده امگر تو روی از من بتابی نامسلمانی بود
۴
مردم چشمم بخون غرقند از موج سرشکوای بر مردم چو موج بحر طوفانی بود
صفحهٔ ۱ از ۲