خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۸۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرشک شادی وصل از چه جانگداز آمدخوشم که دیگرم آبی بجوی بازآمد
۲
چو شمع باتو بدعوی زبان کشد ترسمکه سر بباد دهد چون زبان دراز آمد
۳
اگر چه عشق نخست از مجاز میخیزدحقیقت همه عالم درین مجاز آمد
۴
سر نیاز بپایت چو سایه سرو نهادچو ناز باتو نگنجید در نیاز آمد
صفحهٔ ۱ از ۲