خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۹۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بهر کلبه عاشق دلا مجوی چراغکه شمع مجلس او بس بود فتیله داغ
۲
دل از چمن نگشاید اسیر عشق تراکه پیش بلبل عاشق قفس نماید باغ
۳
به جرعه یی بزن آبی بر آتشم که رسیدز سینه بوی کبابم ز شوق می بدماغ
۴
رقیب اگرچه عزیزست و ما چنین خواریمروا مدار که بلبل جفا کشد از زاغ
صفحهٔ ۱ از ۲