خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۹۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون لاله از داغ درون دارم دهان بر دود دلمگذار کز جورت زبان بگشایم ای مقصود دل
۲
از آه درد آلود دل تا زنده ام خالی نیممن می نخواهم زندگی بی آه درد آلود دل
۳
در زیر گل داغی نهد بر کشتگان عشق توهرجا چکد از چشم من اشک جگر آلود دل
۴
تا من نمیرم در غمت درد دلم کی به شودگر درد دل باشد چنین مردن بود بهبود دل
صفحهٔ ۱ از ۲