خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۹۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشق که برفروخت چراغت ز داغ دلکی بی فروغ روی تو بیند فراغ دل
۲
شمع رخت ز آتش موسی خبر دهدزین است آتشی که فروزد چراغ دل
۳
چون گل اگرچه سوخت بصد داغ غم دلمبوی دلم چو غنچه نرفت از دماغ دل
۴
هرکو بداغ غم بنهد دل ز عاشقیهرگز گل مراد نچیند ز باغ دل
صفحهٔ ۱ از ۲