خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۹۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من خسته ای فلک کی دمی از تو شاد گشتمچه مراد جستم از تو که نامراد گشتم
۲
من زار را به مجنون مکن ای حکیم نسبتکه به درد و داغ حسرت من از او زیاد گشتم
۳
به غبار خاک راهش نرسیدم ارچه عمریهمه‌سو چو آب رفتم همه‌جا چو باد گشتم
۴
دل من ز شش‌در غم نشدش گشاد هرگزکه چو کعبتین هر سو ز پی مراد گشتم
صفحهٔ ۱ از ۲