خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۹۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه شود گرت زمانی من دلفکار بینمدل بیقرار یکدم زتو برقرار بینم
۲
نه مروت است و غیرت که تو سر و ناز پروربکنار غیر باشی منت از کنار بینم
۳
هوسی جز این ندارم که بچشم زنده بر سرسرخویش خاکپایت من خاکسار بینم
۴
من زار چون ننالم که درین چمن چو بلبلز گلی که نیست خارش همه زخم خار بینم
صفحهٔ ۱ از ۲