خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۹۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند نالم ز غم و شهر پر آوازه کنمچون سگان ریش کهن را بزبان تازه کنم
۲
عشق تو (گشت) چو پروانه مرا بهر جلالنه چو بلبل ز پی شهره و آوازه کنم
۳
شوق من بیش ز اندازه چو حسن تو مرنجبر جمال تو نظر گرنه باندازه کنم
۴
ملک دل رخنه چه شد از تو نظر چون بندمتکیه بر ملک چه از بستن دروازه کنم
صفحهٔ ۱ از ۲