خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آنکه پیش تو دور از دیار خود گریمبهانه غربت و بر حال زار خود گریم
۲
گهی که خاک شوم خیزم از مزار چو گردبچشم خلق روم بر مزار خود گریم
۳
چو شمع گریه بپروانه کی کنم گر سوختکه گر توان بغم روزگار خود گریم
۴
ز آب دیده خورد کشته امیدم آبکجاست اشک که بر کشتکار خود گریم
صفحهٔ ۱ از ۲