خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیک نظر که بر آن مه شب وصال کنمهزار ساله جفای فلک حلال کنم
۲
نظر بهیچ ندارم ز نعمت دو جهانمگر نظاره آن حسن و آن جمال کنم
۳
خیال وصل تو با آنکه شد محال مرامجال و هم نه اندیشه محال کنم
۴
بزیر پای سمند تو گر دهد دستمبدست خویش سر خویش پایمال کنم
صفحهٔ ۱ از ۲