خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناچار اگر دمی ز سر کوی او رومجویم بهانه یی که دگر سوی اوروم
۲
یا رب شکسته پای کنم در مقام صبرتا کی زمان بسر کوی اوروم
۳
دل برد آن پریوش و هر جارود مراآتش بدل در افتد و بر بوی اوروم
۴
بی او شدم بگلشن و عمری گذشت از آنشرم آیدم هنوز که با روی اوروم
صفحهٔ ۱ از ۲