خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم آنکه مست و بیخود ز غم تو لاله رویمهمه عشق و درد و داغم همه شوق و آرزویم
۲
تو بهار عاشقانی بخدا اگر نباشینه بهار باغ بینم نه گل و سمن ببویم
۳
مگرت بخواب بینم چو حیات خضر اگر نهخبر تو از که پرسم اثر تو از که جویم؟
۴
ز محبت تو با من همه خلق چون رقیبندبکه راز خود گشایم غم خویش با که گویم؟
صفحهٔ ۱ از ۲