خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش تو غم دل که نهان بود نگفتیمگفتیم صد افسانه و مقصود نگفتیم
۲
پیکان نهانی که زدی بر دل مجروحتا خود ز دل سوخته ننمود نگفتیم
۳
این همت ما بس که بامید تو جان راکردیم زیان و سخن از سود نگفتیم
۴
خوشباش که گر قصه آن روی عرقناکگفتیم ولی لعل می آلود نگفتیم
صفحهٔ ۱ از ۲