خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کشت چون صیدم سگ یار و کشد در خاک هموه که کرد از تیغ او محرومم از فتراک هم
۲
خوانده ام خاک رهت خود را و میترسم هنوزکاشکی بودی فروتر پایه یی از خاک هم
۳
گشته خاموشم ولیکن از شکاف سینه امناله ها خیزد ز غم صد آه آتشناک هم
۴
ایکه میگویی نهان کن راز عشقش چون کنمچون دل صدپاره دارم سینه صد چاک هم
صفحهٔ ۱ از ۲