خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا یافته ام وصل تو در کینه خویشممشتاق همان حسرت دیرینه خویشم
۲
گر گوش بروزن پی آواز تو خلقندمن گوش بآواز تو در سینه خویشم
۳
سرمست می وصل تو بودیم همه شبمخمور غم مستی دوشینه خویشم
۴
از روی و ریا نیست صفای نظر منمن پاکدل از گوهر آیینه خویشم
صفحهٔ ۱ از ۲