خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۰۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من از صفای درون گر ز خود برون آیمچو آب دیده توان کز درت درون آیم
۲
اگرچه باد اجل برکند نهال تنماسیر خویشتنم جانب تو چون آیم
۳
تو همچو باد روی من چو خاک مضطربممگر دمی بنشینی که باسکون آیم
۴
چو آب دیده سبکروحتر از آنم منکه گر بسنجیم از خاک ره فزون آیم
صفحهٔ ۱ از ۲