خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما حرف ملامت همه از سینه بشستیمبا دشمن و با دوست دل از کینه بشستیم
۲
تا برق رخ ساقی ما در قدح افتاددست از خود و از خرقه پشمینه بشستیم
۳
المنه لله که بیک جرعه وصلتدرد از دل و دل از غم دیرینه بشستیم
۴
گر داشت دل ما قدری گرد کدورتبازآی که ما گرد ز آیینه بشستیم
صفحهٔ ۱ از ۲