خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیشت چو آب دیده خود خوار مانده ایمخواری ز پیش ماست که بسیار مانده ایم
۲
از جور سنگ فتنه رفیقان گریختندما پا سکشته ایم حزین وار مانده ایم
۳
مجنون و کوهکن ز غم آسوده دل شدندماییم کز غم تو دل افکار مانده ایم
۴
بردند دیگران بسخن کار خود ز پیشما بیزبان چو صورت دیوار مانده ایم
صفحهٔ ۱ از ۲