خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دو ضعیفیم من و سایه در آنراه شدنگه منم باز پس از سایه و گه سایه ز من
۲
ایکه چون سایه مرا مهر تو برداشت ز خاکچونکه بر داشتیم باز به خاکم مفکن
۳
هرچه خواهی بکن آزار دل زار مکنجام جم گر شکنی غم نبود دل مشکن
۴
باغبان جامه دَرَد همچو گل از دست رختکه بدور تو نگه کس نکند سرو و سمن
صفحهٔ ۱ از ۲