خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من اگر شکسته عهدم تو وفای خود نگه کنبه خطای من چه بینی به عطای خود نگه کن
۲
به ره تو شهسوارا ز فرشته ره نباشدبه سر خودت که گاهی ته پای خود نگه کن
۳
به درون نامرادان منگر به تیره‌بختیتو که کعبه مرادی به صفای خود نگه کن
۴
به وفا که در قیامت چو برآورم سر از گلچو گلم کفن به خون تر ز جفای خود نگه کن
صفحهٔ ۱ از ۲