خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرچند که دیدم همه جور و ستم از توبازآ که گناه از من و لطف و کرم از تو
۲
پیش آ قدمی تا بسپارم بتو جان راجان باختن از جانب من یک قدم از تو
۳
خورشید جهانی تو و ما سوخته حالانآن ذره، که داریم وجود از عدم تو
۴
هرگز بجز از شکر عطای تو نگفتیمبا آنکه هزاران گله داریم هم از تو
صفحهٔ ۱ از ۲