خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از بسکه نازک است چو گل طبع و خوی توخورشید ذره ذره درآید بکوی تو
۲
ما مست نکهت تو نه امروز ای گلیمپیش از شکفتن تو شنیدیم بوی تو
۳
تو آتشی گرت بپرستیم عاقبتآتش زند بخرمن ما شمع روی تو
۴
ما تشنه چون سکندر و تو چشمه حیاتتا زنده ایم کم نشود آرزوی تو
صفحهٔ ۱ از ۲