خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بسکه سوزیم چو شمع از هوس محفل اوپهلوی هر که نشینیم بسوزد دل او
۲
جان من مایل آن لاله رخ از داغ دل استنیست چون شاخ گل از باد هوا مایل او
۳
مشکلی از لبت ای غنچه دهان دارد دلبه یکی خنده شیرین بگشا مشکل او
۴
سگ او خوابگهش کعبه آن کوی بودبخت بیدار که دارد چو سگ مقبل او
صفحهٔ ۱ از ۲