خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی دل بی‌دردی از داغ گزندی سوختههرکجا دیدیم عشقت دردمندی سوخته
۲
وه چه شمعست این که پیش عاشقان پروانه‌وارصدهزار افتاده چندی مرده چندی سوخته
۳
تا بود شمع ایمن از چشم بدان گرد سرشهر نفس پروانگان مشت سپندی سوخته
۴
می‌شود دودی بلند و می‌دمد بویی عجبتا کجا آن شوخ جان مستمندی سوخته
صفحهٔ ۱ از ۲