خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرغ غافل چه دل آسوده بنظاره شدهکه بهر غنچه ازین باغ دلی پاره شده
۲
صحبت خلق جهان مایه آزار دل استای خوش آندل که بکوی عدم آواره شده
۳
از ستمهای تو ایماه که نالد بفلککه فلک همچو تو بد مهر و ستمکاره شده
۴
عاشقان تو بشبگیر در آن قافله اندکه چراغ رهشان ثابت و سیاره شده
صفحهٔ ۱ از ۲