خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بد فرصتت چرخ فلک تن فرو مدهمی ده اگر فلک ندهد کام گو مده
۲
میدزدد از جمال تو آیینه رنگ حسنای آفتاب حسن بآیینه رو مده
۳
منع شمیم زلف مکن گر بما رسدهرگز کسی بمشک نگفتست بو مده
۴
آنرا که خضر دست نگیرد بجرعه ییگو آبروی خویش پی آب جو مده
صفحهٔ ۱ از ۲