خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش تو هر که هست چو صورت خموش بهعیسی نفس تویی دگران چشم و گوش به
۲
خواهد سبوی جسم چو سنگ اجل شکستپس این سبو سفال سگ میفروش به
۳
گر می چنان خوری که نگویند زهر بادگر زهر میخوری بحقیقت ز نوش به
۴
طوفان آب دیده جهان میکند خرابگر دیک دل ز گریه نیارم بجوش به
صفحهٔ ۱ از ۲