خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آدم و گندم، من و خال لب جانانه‌ایمن نه آن مرغم که در دام آردم هر دانه‌ای
۲
درنگیرد صحبت من با دم ارباب عقلهم مگر در جوشم آرد آتش دیوانه‌ای
۳
سوختم از صلح و جنگت همچو آتش تا به کیگه برافروزی چراغی گه بسوزی خانه‌ای
۴
باده می باید که صافی باشد و ساقی لطیفبزم شاهی گر نباشد گوشهٔ ویرانه‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲