خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی ای رشک پری عالمی از غم بکشیدر غم آن منِ دل‌خسته به ماتم بکشی
۲
مردم از دست تو تا چند ترا جور بودنه که خوبی به تو دادند که آدم بکشی
۳
گر به عیسی‌نفسی جان بدهد باز لبتجان من خلق جهان را به تو یک دم بکشی
۴
چون همه عالم از انفاس تو جان یافته‌اندنیست کس را سخنی گر همه عالم بکشی
صفحهٔ ۱ از ۲