خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون بود روز جزایی مکن آزار کسیزانکه کس تا بقیامت نبود یار کسی
۲
به که در راه محبت چو الف راست شویکه درین ره بکجی راست نشد کار کسی
۳
گر ز خورشید چو مجنون ببیابان سوزیبه که منت کشی از سایه دیوار کسی
۴
خار و گل چونهمه یکسان شود از باد خزانمرغ زیرک نشود بسته گلزار کسی
صفحهٔ ۱ از ۲