خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند ز من گوشه ابروی بتابیایقبله من چند ز من روی بتابی
۲
چون من ز عنان تافتنی سوختم از تووای آنکه عنان دل ازین سوی بتابی
۳
روزی به بتان گر بنمایی ید بیضادست همه زان ساعد و بازوی بتابی
۴
من بسته آنکاکلم اینجور تو تاچندبیهوده بقصدم خم گیسوی بتابی
صفحهٔ ۱ از ۲