خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر بود یوسفش گرانجانیبگرانجانی خود ارزانی
۲
وقت آن خوش که از سبکروحیستهمچو ساغر گشاده پیشانی
۳
تا نگردد ز گریه دیده سپیدنشکفد نو بهار روحانی
۴
ایگل از خود ملاف کان عارضگر به بینی ورق بگردانی
صفحهٔ ۱ از ۲