خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از جهان این بس که نانی خشک و آبی خوش کنیوانگهی در گوشه یی افتی و خوابی خوش کنی
۲
گنج قارون صرف راه کعبه کردن هیچ نیستسعی آن کن تا دل و جان خرابی خوش کنی
۳
ساقیا شاید که جرم می زدن عفوت کنندگر دل مخموری از درد شرابی خوش کنی
۴
عیش پنهان خوش بود من نیز رخصت میدهمگر توانی کز نکویان انتخابی خوش کنی
صفحهٔ ۱ از ۲