خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دشنام تلخ کز لب چون شکرم دهیگویی که شربتی ز می کوثرم دهی
۲
تلخ است بیتو زندگی من مگر که تواز وصل خویش زندگی دیگرم دهی
۳
مستسقیم من و تو طبیب زلال وصلچندانکه بیشتر طلبم کمترم دهی
۴
ای من سگ تو درد سفالی کرم کنممن کیستم که باده ز جام زرم دهی
صفحهٔ ۱ از ۲