خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گشاد خنده زنان چشم برمن آفت جانیچه خنده یی چه نگاهی چه نرگسی چه دهانی
۲
بچهره چشم فروزی بعشوه مرد گدازیعجب ملیح بیانی غریب چرب زبانی
۳
رخی چه نازک و دلجو قدی چه چابک و رعنانه رخ که ماه تمامی نه قد که سرو روانی
۴
کجا ملاحت لیل کجا حلاوت شیرینازین شکر دهنی فتنه یی بلای جهانی
صفحهٔ ۱ از ۲