خلوتی با غالب دهلوی
شمارهٔ ۱۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چاک از جیبم به دامان می‌رودتا چه بر چاک از گریبان می‌رود
۲
جوهر طبعم درخشانست لیکروزم اندر ابر پنهان می‌رود
۳
گر بود مشکل مرنج ای دل که کارچون رود از دست آسان می‌رود
۴
جز سخن کفری و ایمانی کجاست؟خود سخن در کفر و ایمان می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۳