خلوتی با غالب دهلوی
شمارهٔ ۲۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که بپیچد به خویش جاده ز گمراهیمره به درازی دهد عشوه کوتاهیم
۲
شعله چکد غم کرا گل شکفد مزد کوشمع شبستانیم باد سحرگاهیم
۳
جور بتان دلکش ست محو بداندیشیمپند کسان آتش ست داغ نکو خواهیم
۴
گوشه ویرانه را آفت هر روزه اممنزل جانانه را فتنه ناگاهیم
صفحهٔ ۱ از ۳