خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در خانه ای که جای کسی نیست جای ماستبامی که بر هواست بنایش بنای ماست
۲
لنگر، جفا و صبر و هوا جذب و موج، اشکخون بحر و دل سفینه و غم ناخدای ماست
۳
آن را که احتیاج نباشد به بندگیاز بندگان بی سر و سامان خدای ماست
۴
در کارگاه عشق، دل سنگ تیره راآن صیقلی که آینه سازد جلای ماست
صفحهٔ ۱ از ۲