خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۱۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فتادگی چو نگین، نقش دلنشین من استشکستگی چو رقم صفحهٔ جبین من است
۲
نمی رود ز دلم لذت فراموشیهمیشه حرف الف درس اولین من است
۳
در آن جهان که خزان و بهار را ره نیستبهشت، یک چمن ساحت زمین من است
۴
ز بسکه دست ندامت به یکدگر زده امغبار دور زمان گرد آستین من است
صفحهٔ ۱ از ۲