خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۲۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شیخ گر از سنت و فرضانه می‌یابد مرادپیر ما از شیشه و پیمانه می‌یابد مراد
۲
هر کجا حسن گلوسوزی است با کام من استشمع چون روشن شود پروانه می‌یابد مراد
۳
مفلسان از سایهٔ بال هما مستغنیندجغد ما از گوشهٔ ویرانه می‌یابد مراد
۴
زاهدا میخانه چون خلوت سرایت خاص نیستدایم این جا محرم و بیگانه می‌یابد مراد
صفحهٔ ۱ از ۲