خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۳۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رمزی است این که شمع فروزنده می کندبر حال خویش گریه به ما خنده می کند
۲
نازم به فکر شمع و صفای ضمیر اوروشن چراغ مردهٔ خود زنده می کند
۳
آزاد می کند ز دو کونش نگاه عشقآن را که در محبت خود بنده می کند
۴
مانی تصوری [چو تو] خواهد کشد بدلاو را خیال عکس تو شرمنده می کند
صفحهٔ ۱ از ۲