خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز درد ما نه همین آشنا کند پرهیزز بیدلی اجل از درد ما کند پرهیز
۲
ز تلخکامی ذاتیم بس عجب نبودکه از شکستهٔ عظمم هما کند پرهیز
۳
به گاه جلوه چنان نازک است آن کف پاکه همچو چشم ز رنگ حنا کند پرهیز
۴
غبار راه تو هر دیده را که داد جلادگر ز سرمه و از توتیا کند پرهیز
صفحهٔ ۱ از ۳