خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز دست رفتم و امید دستیار ندارمبرهنه پایم و منت ز پای زار ندارم
۲
چرا ز باد مخالف دلم غمین گرددنشسته کشتیم امید از کنار ندارم
۳
منم چو آینهٔ زنگ بسته در این دورکه پوششی به تن خویش جز غبار ندارم
۴
نفس نفس دلم از خویش می کند پروازز دست خویش ولی قوت فرار ندارم
صفحهٔ ۱ از ۳