خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۵۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خلقش کند عمارت مهمانسرای حسنآن نوخطی که ریخته باشد بنای حسن
۲
گر فتنه های حسن تو خوابد عجیب نیستفرش خوشی است سبزهٔ خط زیر پای حسن
۳
هر دم به ناز بالش دل تکیه می کندآن سرو قامت چمن دلگشای حسن
۴
پرواز از نشیمن ابرو نمی کندشد حلقه های زلف تو دام همای حسن
صفحهٔ ۱ از ۲