خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۵۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نماید گاه ابرو گه جمال آهسته آهستهز ابر آید برون بدر و هلال آهسته آهسته
۲
به همواری کشیدم در بر آن سرو سهی قد راتو ای بلبل به گوش گل بنال آهسته آهسته
۳
از این غوغا چه حاصل می‌کنی واعظ در این مجلسنداری حال، باری قیل و قال آهسته آهسته
۴
غرور حسن در آغاز خط از غافلی باشدکه بس با سبزه گل شد پایمال آهسته آهسته
صفحهٔ ۱ از ۲