خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا نور یقین همراه جانستسرم با دوست سر بر آستانست
۲
مرا گوید: میان درد و غم باشمعین شد که سری درمیانست
۳
ز حد لامکان تا توده خاکهمیشه کاروان در کاروانست
۴
درین دریای بی پایان فتادیمامید جان برب مستعانست
صفحهٔ ۱ از ۲