خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۱۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوی جان میآید از باد صبا، این بو چه بوست؟مشک را این حد نباشد، نکهت گیسوی اوست
۲
چیست بو؟ واقف شدن از سر محبوب ازلآنکه چون آیینه با ذرات عالم روبروست
۳
جمله عالم بما پیداست، ما آیینه ایمگر نباشد آینه، شاهد چه داند کونکوست؟
۴
باده تا با جان ما واصل نگردد مست نیستباده را مستی ز جان ما، نه از جام و سبوست
صفحهٔ ۱ از ۲