خلوتی با قاسم انوار
شمارهٔ ۴۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به صلاح آمد از اوصاف خدای ذوالمننفس اماره آواره بیچاره من
۲
دیده کز نور یقین روشن و صافی گرددغیر حق هیچ نبیند، نه به سِر‌ّ، نی به علن
۳
نفَسی مست خدا باش و برون آی از خودتا میسر شود این جا دم توحید زدن
۴
دل و جان را به خدای دل و جان باید دادتا به کی همچو زنان بر دل و جان لرزیدن؟
صفحهٔ ۱ از ۳