خلوتی با اسیر شهرستانی
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو را ز حسن بهار جمال سیراب استمرا ز عشق خزان ملال سیراب است
۲
به رنگ آینه از جوش سبزه خط یارریاض خاطر صاحب کمال سیراب است
۳
چرا ز سایه پرواز من چمن ندمدکه در هوای توام ابر بال سیراب است
۴
شکسته دل به ره شوق جاده ای داردکه همچو جدول باغ خیال سیراب است
صفحهٔ ۱ از ۲